Σαράντα τέσσερα γκολ σε 14 παιχνίδια, μέσος όρος 3,14 τέρματα ανά ματς ως τώρα! Δώδεκα αγώνες όβερ (!), μόλις ένας στο 1-0 (κι αυτό επειδή δεν μέτρησαν δύο κανονικά γκολ για το Μεξικό) και η… κλασική εξαίρεση στον κανόνα, το 0-0 στο…
Ιράν-Νιγηρία. Θυμάμαι να) Παρακολουθώ τηλεοπτικά το παγκόσμιο κύπελλο από τα 8 χρόνια μου, καθισμένος μπροστά στην ασπρόμαυρη τηλεόραση απολαμβάνοντας όσα συνέβαιναν στην (τότε) Δυτική Γερμανία. Έχω την βεβαιότητα πως το Μουντιάλ της Ισπανίας (1982) είναι το πιο ποιοτικό που έχω δει έως σήμερα. Και τώρα, μετά από 14 παιχνίδια, αρχίζουν να μπαίνουν… υποψίες: μήπως ήρθε η ώρα της αποκαθήλωσης;
Νωρίς, θα μου πείτε, για τόσο βαρύγδουπα συμπεράσματα. Συμφωνώ. Είναι όμως γοητευτικό και μόνο να το σκεφτόμαστε, να το συζητάμε. Θαρρώ έχουμε ξεχάσει τι… ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο. Πολλοί νομίζουν ότι είναι το αποτέλεσμα. Ο κυνισμός του… πίνακα. Ο ρεαλισμός της νίκης. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι είναι… Στοίχημα. Δελτίο, πρακτορείο, ταμείο. Τρία πουλάκια…
Παραμένω από τους ρομαντικούς. Μπορεί να είμαστε η πλειονότητα, σίγουρα όμως όχι αυτοί που κάνουμε τη φασαρία. Ποδόσφαιρο ήταν, είναι και θα παραμείνει ΤΟ ΓΚΟΛ. Το θέαμα, η ομορφιά όταν η μπάλα σπαρταράει στα δίχτυα. Αυτό το συναίσθημα διαφοροποιεί τούτο το άθλημα. Ολα τα υπόλοιπα… να είχαμε να λέγαμε!
Στη Βραζιλία παίζουν ποδόσφαιρο! Τρία γκολ μέσος όρος ανά παιχνίδι, σημαίνει επιβράβευση της δημιουργίας. Λογικά θα “πέσει”, θα ισχυριστούν αρκετοί, αφού όσο προχωράει η διοργάνωση τόσο θα εισβάλλει το μικρόβιο της σκοπιμότητας. Να το δεχθώ. Όμως αντί για μεμψιμοιρία και γκρίνια, ας αφεθούμε λίγο στη μαγεία. Έχουμε ανάγκη το ποδοσφαιρικό ταξίδι, ειδικά οι Έλληνες. Μας έχει λείψει η ουσιαστική ενασχόληση με κάτι που διαφέρει πραγματικά από τη “λαγνεία του αποτελέσματος” και (κυρίως) μέσω ποιας διαδρομής αυτό “έρχεται”…
Φαντάζομαι πως κάποιοι έχουν ήδη αρχίσει να φτιάχνουν τα… ζευγάρια των “8”, των ημιτελικών, γιατί όχι και του τελικού. Είναι πολύ νωρίς για τόσο πρόωρα συμπεράσματα. Οχι επειδή κινδυνεύεις να εκτεθείς (δεν μιλάμε άλλωστε για… πυρηνική φυσική, μπάλα είναι, μην το ξεχνάμε διάολε!) αλλά γιατί ακόμη δεν έχεις ξεκάθαρα επιχειρήματα για να οικοδομήσεις σταθερή άποψη. Κι εντάξει, για να ισχυρισθείς πως η Γερμανία “θα πάει μακριά” και σε αυτό το παγκόσμιο κύπελλο δεν χρειάζεται να διαθέτεις πτυχίο από το “Χάρβαρντ του ποδοσφαίρου”. Το πράγμα φωνάζει! Αυτοί θα μας… κουβαλήσουν μακριά στη διοργάνωση Κι άσε τους γκρινιάρηδες να λένε ότι έριξε τέσσερα γκολ στην Πορτογαλία επειδή… ευνοήθηκε από τη διαιτησία. Ενώ αν δεν είχε ευνοηθεί το κοντέρ θα σταματούσε στα… τρία. Επί της ουσίας δεν αλλάζει κάτι. Η ομάδα του Λεβ είναι… ΟΜΑΔΑ. Σοβαρή. Με πλάνο και ταλέντο. Με παρών και μέλλον στη διοργάνωση. Όπως και η Βραζιλία. Για… άλλους λόγους! Όχι επειδή μας εντυπωσίασε στο πρώτο ματς (το αντίθετο) αλλά γιατί -όπως σωστά έγραψε ο Σωτηρακόπουλος- πάντα θα βρίσκεται (κι) ένας ρέφερι για να την ξεκολλήσει όταν κολλάει. Είτε καλή, είτε μέτρια είτε κακή την Βραζιλία θα την “κουβαλήσουν” μακριά σε τούτο το παγκόσμιο κύπελλο. (Κι αν είναι καλή ας πάει και το παλιάμπελο!) Αρκετά “προβλήματα” έχει η ΦΙΦΑ… εκτός γηπέδων με τους “θρασύτατους” Βραζιλιάνους που ζητάνε να ζήσουν σαν άνθρωποι!
Η Ολλανδία εντυπωσίασε στο πρώτο ματς, όμως τραβούσε από 19 και έβγαζε δύο! Κοντολογίς της βγήκαν τα πάντα. Να την δούμε ένα ακόμη παιχνίδι προτού την φορέσουμε το στέμμα της πρωταθλήτριας κόσμου, το οποίο μόνο εκείνη έχει τον… τρόπο πάντα να το χάνει! Και η Ισπανία δεν είναι για “πέταμα” επειδή ″έφαγε″ πέντε.
Η Ιταλία έδειξε σοβαρότητα. Έχει τον καλλιτέχνη Πίρλο και τη γνώση να παίρνει αποτέλεσμα. Αν -αν λέμε, έτσι;- καταφέρει να πορευθεί μακριά, σκεφθείτε τι κουβαλάει στο dna της. Η νεανική Αγγλία μου άρεσε κι ας έχασε. Είναι ομάδα με ταλέντο, θράσος και (εκτίμησή μου) μέλλον. Κι επειδή πάντα θέλουν να έχουν κάποιον… Μπέκαμ ως “στόχο”, οι Αγγλοι αυτή τη φορά βρήκαν τον Ρούνεϊ! Ας τους δούμε λίγο ακόμα.
Οσο για την Αργεντινή; Σταματήστε να “συγκρίνετε” τον Μέσι με τον Μαραντόνα γιατί θα μας συλλάβει η ποδοσφαιρική αστυνομία. Καιρός είναι να καταλάβουν άπαντες ότι όσο η σκιά του μοναδικού Ντιέγκο βαραίνει τις πλάτες αυτού του πολύ σπουδαίου (27χρονου πλέον) ποδοσφαιριστή δύσκολα θα έρθει η “λύτρωσή” του. Η Αργεντινή είναι σκληρό καρύδι. Αλλά ακόμη δεν ξέρουμε αν είναι τόσο σκληρό ώστε να μην σπάσει στην πορεία.
Για την ώρα, λοιπόν, απολαύστε το γοητευτικό Μουντιάλ των γκολ κι αφήστε για αργότερα τις προβλέψεις τελικού. Αλλωστε τι θα ήταν το ποδόσφαιρο αν δεν είχε τις ανατροπές και τις εκπλήξεις; Ενα σπορ σαν όλα τα άλλα… Και δεν είναι!
Πηγή: www.coppa.gr
Via
Ιράν-Νιγηρία. Θυμάμαι να) Παρακολουθώ τηλεοπτικά το παγκόσμιο κύπελλο από τα 8 χρόνια μου, καθισμένος μπροστά στην ασπρόμαυρη τηλεόραση απολαμβάνοντας όσα συνέβαιναν στην (τότε) Δυτική Γερμανία. Έχω την βεβαιότητα πως το Μουντιάλ της Ισπανίας (1982) είναι το πιο ποιοτικό που έχω δει έως σήμερα. Και τώρα, μετά από 14 παιχνίδια, αρχίζουν να μπαίνουν… υποψίες: μήπως ήρθε η ώρα της αποκαθήλωσης;
Νωρίς, θα μου πείτε, για τόσο βαρύγδουπα συμπεράσματα. Συμφωνώ. Είναι όμως γοητευτικό και μόνο να το σκεφτόμαστε, να το συζητάμε. Θαρρώ έχουμε ξεχάσει τι… ακριβώς είναι το ποδόσφαιρο. Πολλοί νομίζουν ότι είναι το αποτέλεσμα. Ο κυνισμός του… πίνακα. Ο ρεαλισμός της νίκης. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι είναι… Στοίχημα. Δελτίο, πρακτορείο, ταμείο. Τρία πουλάκια…
Παραμένω από τους ρομαντικούς. Μπορεί να είμαστε η πλειονότητα, σίγουρα όμως όχι αυτοί που κάνουμε τη φασαρία. Ποδόσφαιρο ήταν, είναι και θα παραμείνει ΤΟ ΓΚΟΛ. Το θέαμα, η ομορφιά όταν η μπάλα σπαρταράει στα δίχτυα. Αυτό το συναίσθημα διαφοροποιεί τούτο το άθλημα. Ολα τα υπόλοιπα… να είχαμε να λέγαμε!
Στη Βραζιλία παίζουν ποδόσφαιρο! Τρία γκολ μέσος όρος ανά παιχνίδι, σημαίνει επιβράβευση της δημιουργίας. Λογικά θα “πέσει”, θα ισχυριστούν αρκετοί, αφού όσο προχωράει η διοργάνωση τόσο θα εισβάλλει το μικρόβιο της σκοπιμότητας. Να το δεχθώ. Όμως αντί για μεμψιμοιρία και γκρίνια, ας αφεθούμε λίγο στη μαγεία. Έχουμε ανάγκη το ποδοσφαιρικό ταξίδι, ειδικά οι Έλληνες. Μας έχει λείψει η ουσιαστική ενασχόληση με κάτι που διαφέρει πραγματικά από τη “λαγνεία του αποτελέσματος” και (κυρίως) μέσω ποιας διαδρομής αυτό “έρχεται”…
Φαντάζομαι πως κάποιοι έχουν ήδη αρχίσει να φτιάχνουν τα… ζευγάρια των “8”, των ημιτελικών, γιατί όχι και του τελικού. Είναι πολύ νωρίς για τόσο πρόωρα συμπεράσματα. Οχι επειδή κινδυνεύεις να εκτεθείς (δεν μιλάμε άλλωστε για… πυρηνική φυσική, μπάλα είναι, μην το ξεχνάμε διάολε!) αλλά γιατί ακόμη δεν έχεις ξεκάθαρα επιχειρήματα για να οικοδομήσεις σταθερή άποψη. Κι εντάξει, για να ισχυρισθείς πως η Γερμανία “θα πάει μακριά” και σε αυτό το παγκόσμιο κύπελλο δεν χρειάζεται να διαθέτεις πτυχίο από το “Χάρβαρντ του ποδοσφαίρου”. Το πράγμα φωνάζει! Αυτοί θα μας… κουβαλήσουν μακριά στη διοργάνωση Κι άσε τους γκρινιάρηδες να λένε ότι έριξε τέσσερα γκολ στην Πορτογαλία επειδή… ευνοήθηκε από τη διαιτησία. Ενώ αν δεν είχε ευνοηθεί το κοντέρ θα σταματούσε στα… τρία. Επί της ουσίας δεν αλλάζει κάτι. Η ομάδα του Λεβ είναι… ΟΜΑΔΑ. Σοβαρή. Με πλάνο και ταλέντο. Με παρών και μέλλον στη διοργάνωση. Όπως και η Βραζιλία. Για… άλλους λόγους! Όχι επειδή μας εντυπωσίασε στο πρώτο ματς (το αντίθετο) αλλά γιατί -όπως σωστά έγραψε ο Σωτηρακόπουλος- πάντα θα βρίσκεται (κι) ένας ρέφερι για να την ξεκολλήσει όταν κολλάει. Είτε καλή, είτε μέτρια είτε κακή την Βραζιλία θα την “κουβαλήσουν” μακριά σε τούτο το παγκόσμιο κύπελλο. (Κι αν είναι καλή ας πάει και το παλιάμπελο!) Αρκετά “προβλήματα” έχει η ΦΙΦΑ… εκτός γηπέδων με τους “θρασύτατους” Βραζιλιάνους που ζητάνε να ζήσουν σαν άνθρωποι!
Η Ολλανδία εντυπωσίασε στο πρώτο ματς, όμως τραβούσε από 19 και έβγαζε δύο! Κοντολογίς της βγήκαν τα πάντα. Να την δούμε ένα ακόμη παιχνίδι προτού την φορέσουμε το στέμμα της πρωταθλήτριας κόσμου, το οποίο μόνο εκείνη έχει τον… τρόπο πάντα να το χάνει! Και η Ισπανία δεν είναι για “πέταμα” επειδή ″έφαγε″ πέντε.
Η Ιταλία έδειξε σοβαρότητα. Έχει τον καλλιτέχνη Πίρλο και τη γνώση να παίρνει αποτέλεσμα. Αν -αν λέμε, έτσι;- καταφέρει να πορευθεί μακριά, σκεφθείτε τι κουβαλάει στο dna της. Η νεανική Αγγλία μου άρεσε κι ας έχασε. Είναι ομάδα με ταλέντο, θράσος και (εκτίμησή μου) μέλλον. Κι επειδή πάντα θέλουν να έχουν κάποιον… Μπέκαμ ως “στόχο”, οι Αγγλοι αυτή τη φορά βρήκαν τον Ρούνεϊ! Ας τους δούμε λίγο ακόμα.
Οσο για την Αργεντινή; Σταματήστε να “συγκρίνετε” τον Μέσι με τον Μαραντόνα γιατί θα μας συλλάβει η ποδοσφαιρική αστυνομία. Καιρός είναι να καταλάβουν άπαντες ότι όσο η σκιά του μοναδικού Ντιέγκο βαραίνει τις πλάτες αυτού του πολύ σπουδαίου (27χρονου πλέον) ποδοσφαιριστή δύσκολα θα έρθει η “λύτρωσή” του. Η Αργεντινή είναι σκληρό καρύδι. Αλλά ακόμη δεν ξέρουμε αν είναι τόσο σκληρό ώστε να μην σπάσει στην πορεία.
Για την ώρα, λοιπόν, απολαύστε το γοητευτικό Μουντιάλ των γκολ κι αφήστε για αργότερα τις προβλέψεις τελικού. Αλλωστε τι θα ήταν το ποδόσφαιρο αν δεν είχε τις ανατροπές και τις εκπλήξεις; Ενα σπορ σαν όλα τα άλλα… Και δεν είναι!
Πηγή: www.coppa.gr
Via
...www.SPORstories.eu ...
SPORTS NEWS LIVE BET GAMES SCORES stoixhma olimpiakos- pao nea panathinaikos ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΑΟΚ ΑΕΚ ΑΣΤΕΙΑ VIDEO LIVESCORES POKER KAZINO YGEIA ANEKDOTA LIVE STREAM TV
...Πώς κερδίζω χρήματα από το internet ; Πώς βγάζω λεφτά από το σπίτι ; Που θα θα βρω δουλειά χωρίς κεφάλαια ; Έχω δουλειά αλλά δεν μου φτάνει ο μισθός και τι να κάνω για να ενισχύσω το εισόδημά μου ; Που να βρω δουλειά με τέτοια κρίση τώρα που είμαι άνεργος ;
Για να μάθεις τις απαντήσεις πάτησε τώρα ΕΔΩ
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου